دستم به قلم نمی رود ، اما ..
     به قلم مو .. چرا !
     خزر می کشم پشت پلک هایم
     آبی ، آبی ، آبی تر ...
     شبیه آسمان شهری که هیچ یک از خانه هاش
     سهم ما نشد
     و هیچ یک از خیابان هاش ،
     سهم گام های ما حتی !

    با پلک های بسته به دریا می زنم

     بی دلهره
     بی هراس
     بی تردید

    باد می وزد
    بوی پیراهنت مرا به خواب می برد
     می دانم !
     فردا صبح ، چشم در چشم تو بیدار می شوم

    در پیچ و تاب آغوش تو می پیچم
     و جهان از پشت پلک های تو آغاز می شود این بار !
     آبی .. آبی .. آبی تر ...

     ************

     پهلو به پهلو

     خیابان ولیعصر

     اتفاقی که نیفتاد
     و من
     که دود شدم با آخرین پک سیگارت !!

     حالا سالهاست
     نیشخند میزنم
     به تمام دست های گره خورده، سیگارهای نیم کشیده
     و جمعه هایی که بادکنکی باد می شود انگار
     در حجم تنگ گلوگاهم !

       / 1390- ا ل ه ه /

    پ.ن 1 : به  پرتقالی ترینم پگاه و یک عدد " پ " چند حرفی که تویی !
       محض حضورشان که بیشترین انگیزه ی  از نو به روز کردن اینجاست !